Της Ήλιας Ιατρού
Δεν πιστεύω στον Άγιο Βαλεντίνο. Μου τη δίνουν οι βιτρίνες με τις καρδούλες και τα αρκουδάκια. Τον έρωτα, μπορούμε και θα έπρεπε να τον γιορτάζουμε όλες τις μέρες του χρόνου – αν υπάρχει δηλαδή.
Ωστόσο, η μέρα αυτή είναι μια αφορμή. Μια αφορμή που θα αρπάξω για να σας θυμίσω πως ο Ρωμαίος και η Ιουλιέτα ήταν έφηβοι. Αν ζούσαν σήμερα θα πήγαιναν γυμνάσιο και λύκειο. Τα δικά μας πρώτα ερωτικά σκιρτήματα, σ’ αυτή την ηλικία τα νιώσαμε. Σε μια ηλικία που δεν έχουμε εισόδημα, εκτός από ένα ταπεινό χαρτζιλίκι.
Σε έναν Βύρωνα που έχει αλωθεί από τις καφετέριες, πού θα πάνε τα νέα ερωτευμένα παιδιά; Πού θα αγκαλιαστούν, πού θα φιληθούν, πού θα καθίσουν να πουν τα δικά τους;
Στο πάρκο της Αγίας Τριάδας; Από τη μια τσιρίζουν τα παιδιά κι από την άλλη κάνουν τα σκυλάκια τις ανάγκες τους. Στη Θέα; Δεν μπορείς να κάτσεις από τα σπασμένα μπουκάλια που ήπιαν οι προηγούμενοι. Στο υδραγωγείο της Ντάνκαν; Οι ευκάλυπτοι και τα πεύκα ξεράθηκαν και τα έκοψαν. Δεν υπάρχει πια σκιά και κανείς δεν μαζεύει τα σκουπίδια. Στο πάρκο της Ζωοδόχου Πηγής; Κοκκινόχωμα χωρίς πράσινο και ξεχειλισμένοι κάδοι. Στην πλατεία Φατσέα; Τσιμέντο και καφετέριες. Στα γηπεδάκια; Μια άδεντρη αλάνα που έχει γίνει πάρκινγκ…
Ο Βύρωνας βιάστηκε να χτίσει τα πάντα. Και μέσα στην πρεμούρα μας να μη χάσουμε ούτε τετραγωνικό εκατοστό, ξεχάσαμε ν’ αφήσουμε χώρους να ζήσουμε. Δεν είναι μόνο οι ερωτευμένοι που θα ήθελαν μια γωνιά να χαλαρώσουν σε μια πολύβουη πόλη. Αλλά τα πάρκα και οι όμορφες γωνιές δεν φέρνουν έσοδα. Ίσως για αυτό έχουν αφεθεί στην τύχη τους, ενώ ανθούν οι καφετέριες.
Με αφορμή λοιπόν τους ερωτευμένους, θα ήθελα μια πράξη αγάπης από το Δήμο προς τους δημότες του: να ορκιστεί πως σ’ αυτή την πόλη θα δημιουργήσει χώρους για τα ζευγάρια. Χώρους για να βαδίζουν ήρεμα χέρι με χέρι. Χώρους για να καθίσουν στη σκιά. Χώρους για να αγκαλιαστούν κοιτάζοντας το ηλιοβασίλεμα. Και, όπου υπάρχουν όμορφες γωνιές για τους ερωτευμένους, τις χαιρόμαστε κι εμείς οι υπόλοιποι. Όπου υπάρχουν πεζοδρόμια που να χωρά ένα ζευγάρι, χωράμε όλοι.
Ζητάω πολλά;
