Σε ζεστό κλίμα, με την παρουσία πλήθους κόσμου, πραγματοποιήθηκε το απόγευμα της Παρασκευής η παρουσίαση του νέου μυθιστορήματος του Σπύρου Τζόκα, «Αταίριαστο βαλς» που κυκλοφορεί από την «Σύγχρονη Εποχή», στην Αίθουσα εκδηλώσεων του Δημαρχείου Καισαριανής.
Για το βιβλίο μίλησαν ο ίδιος ο συγγραφέας Σπύρος Τζόκας, η Σεμίνα Διγενή, βουλευτής του ΚΚΕ, συγγραφέας και δημοσιογράφος και η Κυριακή Καμαρινού, εκπαιδευτικός, διδάκτωρ Κοινωνιολογίας και μέλος της συντακτικής επιτροπής του περιοδικού «Θέματα Παιδείας».
Στην εκδήλωση παραβρέθηκε ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Δημήτρης Κουτσούμπας. Ακόμα, παραβρέθηκαν ο Γιάννης Πρωτούλης, μέλος του ΠΓ, ο Δημήτρης Ξεκαλάκης, μέλος της ΚΕ και υπεύθυνος των εκδόσεων Σύγχρονη Εποχή, ο Ηλίας Σταμέλος, Δήμαρχος Καισαριανής, ο Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Ν. Κατσαρέλης και Δημοτικοί Σύμβουλοι.
Ο Δ. Κουτσούμπας σε δήλωσή του σημείωσε:
«Το βιβλίο του Σπύρου Τζόκα, που παρουσιάζεται απόψε στην Καισαριανή, είναι ένα πολύ χρήσιμο βιβλίο, άκρως επίκαιρο και ιστορικά, αλλά και σε αυτό το ζήτημα που πραγματεύεται, τους δύο αντίθετους κόσμους, σε ένα αταίριαστο βαλς, στην μετεμφυλιοπολεμική Ελλάδα, την περίοδο της δεκαετίας του ’60, του ’70. Με συνταρακτικά ιστορικά γεγονότα, που όχι απλά θυμίζουν στους παλιότερους, αλλά προσφέρουν διαπαιδαγώγηση, γνώση, ιστορική πείρα στους νεότερους. Γι’ αυτό να το διαβάσετε όλοι».
Ανοίγοντας την εκδήλωση εκ μέρους της Σύγχρονης Εποχής, η Ιωάννα Παπαγεωργάκη, αναφερόμενη στην έκδοση λογοτεχνικού βιβλίου από τη «Σύγχρονη Εποχή», ανάμεσα στις πλούσιες εκδόσεις πολιτικού βιβλίου, επισήμανε ότι χρειάζεται κανείς να ξέρει προς τα πού να πάει άλλα να έχει και ζεστή καρδιά, επισημαίνοντας ότι το βιβλίο του Σπύρου Τζόκα περνάει το μήνυμα ότι πρέπει να σηκωθείς.
Ο συγγραφέας του βιβλίου, Σπύρος Τζόκας, ευχαρίστησε τους παραβρισκόμενους για τη συμμετοχή στο νέο νοερό ταξίδι, γιατί κάθε βιβλίο είναι και ένα ταξίδι. Σημείωσε ότι αυτό του το βιβλίο, το 14ο, όπως και όλα τα προηγούμενα έχουν πρωτοπαρουσιαστεί στην Καισαριανή. Γιατί η Καισαριανή αναφέρεται σε πολλά βιβλία του, αλλά και γιατί «χωρίς την Καισαριανή δε θα ‘βγαινα στο δρόμο», είναι η πηγή «της έμπνευσης και της δημιουργίας μου».
Αναφερόμενος στο βιβλίο σημείωσε ότι αναφέρεται σε δυο διαφορετικούς κόσμους, που όταν συναντιούνται η συνάντηση είναι οδυνηρή. Πρόκειται για τον 10χρονο Αχιλλέα Σεμελή, εγγονό του συνονόματου του κομμουνιστή, και τον Παντελή Περιμένη, γιό του Νώντα Περιμένη, δοσίλογου. Με τη συνάντησή τους στα μέσα της δεκαετίας του ‘60, αρχίζει μια ιστορία σαν ένα αταίριαστο βαλς δυο ανθρώπων διαφορετικών. Κλείνοντας ευχαρίστησε όλους όσοι συνέβαλαν στην έκδοση και αναφέρθηκε συγκεκριμένα στον Κώστα Γαβριλάκη και τις εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή».
Mε τη μουσική από τους «Ηρωες» ξεκίνησε η δραματοποιημένη αφήγηση αποσπασμάτων από το βιβλίο από την Αγγελική Κασόλα, σκηνοθέτη, και την Ειρήνη Μελά, ηθοποιό από τη Restart Theater Athens. Με το θεατρικό αναλόγιο οι δυο καλλιτέχνιδες μας ταξίδεψαν στις σελίδες του βιβλίου, στο ιστορικό πλαίσιο της εποχής, στη δολοφονία Πέτρουλα και τον πόνο της μάνας του, στον ξεσηκωμό του Πολυτεχνείου…
Μιλώντας για το βιβλίο η Σεμίνα Διγενή σημείωσε ότι διαβάζοντας το βιβλίο αισθάνθηκε ότι θα μπορούσε να είναι κινηματογραφική ταινία, όπως «Η συνοικία το όνειρο». Επισήμανε ότι δεν τιμάμε απλά ένα βιβλίο, αλλά μια λογοτεχνική και ιστορική πράξη μνήμης, συνείδησης και δικαίου, ένα βιβλίο που τιμά την ίδια την αλήθεια της Ιστορίας.
Τόνισε ότι ο Σπύρος Τζόκας, «γράφοντας το μυθιστόρημα “Αταίριαστο Βαλς”, επιχειρεί ένα είδος προειδοποίησης, ιδιαίτερα χρήσιμης σε περιόδους σαν τη σημερινή» όπως μεταξύ άλλων σημείωσε: «Τώρα που επινοούνται όχι μόνο “αντικομμουνιστικές εβδομάδες” και ανιστόρητες αμφισβητήσεις αγώνων και θυσιών, αλλά και προκλητικές και απαράδεκτες απόπειρες πολιτικής δίωξης σε βάρος του ΚΚΕ, όπως αυτή της συγκεκριμένης ποινικής διαδικασίας, που κινήθηκε μετά από καταγγελία – μήνυση του διαβόητου φασίστα Κωνσταντίνου Πλεύρη».
Είπε ότι το βιβλίο μας δείχνει το πιο δύσκολο μάθημα, «πως η Ιστορία δεν είναι ένα βιβλίο στα χέρια των νικητών. Είναι οι σκιές που συνεχίζουν να μας παρακολουθούν. Είναι το αίμα που δεν ξέβαψε. Είναι οι δρόμοι που χάραξαν και περπάτησαν οι δικοί μας άγιοι κι εμείς τους περπατάμε ακόμα. Και κάποιοι από αυτούς τους ιερούς δρόμους είναι εδώ στην Καισαριανή».
Η Κυριακή Καμαρινού, σημείωσε ότι αισθάνεται συγκίνηση που βρίσκεται «στην ιστορική Καισαριανή εκπροσωπώντας τις εκδόσεις της “Σύγχρονης Εποχής” στην παρουσίαση ενός ακόμα λογοτεχνικού έργου που αφορά την πολυσύνθετη ελληνική μετεμφυλιακή περίοδο μέχρι τις μέρες μας, η οποία αποτυπώνεται σε έργα έγκριτων συνεργατών μας και αφοσιωμένων εργατών του λόγου, όπως η Σεμίνα Διγενή (με το πρόσφατο βιβλίο της για το “Ένδοξο σκοτάδι του Βοτανικού”) και ο Σπύρος Τζόκας με το “Αταίριαστο Βάλς”».
Η Κ. Καμαρινού εξήγησε ότι «Αν και το έργο του “Αταίριαστο Βάλς” χαρακτηρίζεται ως μυθιστόρημα, που σημαίνει ότι υπάρχει το φαντασιακό και υποκειμενικό στοιχείο, ο τόνος της αφήγησης με έντονα συγκινησιακά βιωματικά χαρακτηριστικά, καθώς και ο έντεχνος τρόπος να εντάσσεται κάθε διαδραματιζόμενο σκηνικό στο ιστορικό του πλαίσιο, άλλοτε άμεσα, (όπως τα γεγονότα της δολοφονίας του Σωτήρη Πέτρουλα, της Σωτηρίας Βασιλακοπούλου, το Πολυτεχνείο), και άλλοτε υπαινικτικά, καθιστούν το έργο αληθινό με γερό ιστορικό υπόβαθρο και αναφορές – όχι απαραίτητα αυτό που συνηθίζεται τελευταία να αποκαλείται ιστορικό μυθιστόρημα-, αλλά ένα ολοκληρωμένο λογοτεχνικό έργο. Γιατί τα λογοτεχνικά μοτίβα που χρησιμοποιεί ο συγγραφέας στο βιβλίο εναλλάσσονται και κάθε οπτική του- ψυχολογική κοινωνική πολιτική- αλληλοσυμπληρώνονται αρμονικά, προσδίδοντας στο έργο ενιαίο ρεαλιστικό περιεχόμενο και σαφή, ευκρινή στοχοθεσία».
Ακόμα, ανέφερε: «Αξίζει να σταθούμε στην άρτια προσεγμένη αφηγηματική τεχνική, τη χρήση του εσωτερικού μονολόγου του αφηγητή συγγραφέα στο τρίτο πρόσωπο. Οι σκέψεις του δείχνουν να αντικατοπτρίζουν τον κόσμο του Αχιλλέα, οι οποίες διανθίζονται με αποσπάσματα από την ποίηση των μεγαλύτερων Ελλήνων και ξένων ποιητών και λογοτεχνών (…). Στις πολιτιστικές αναζητήσεις του ήρωά του συγκαταλέγονται έργα υψηλής καλλιτεχνικής στάθμης και από το χώρο της μουσικής, του κινηματογράφου, του θεάτρου κτλ. Σε πολλά σημεία του έργου ο συγγραφέας έχει ο ίδιος ποιητική διάθεση, όπως όταν μιλάει για “ένα ρολόι στον τοίχο που είναι σταματημένο σε κάποια ώρα του παρελθόντος ή του μέλλοντος”, ή ξεχειλίζει από λυρική τρυφερότητα στην αναφορά στη μητέρα του, την κυρα Λένη και μας παρασέρνει σε σκέψεις που κάνουμε όλοι όσοι έχουμε χάσει μία Μάνα (…)
Το πολιτισμικό αυτό κεφάλαιο, η κουλτούρα ενός ολόκληρου κόσμου που αποκαλύπτονταν στον Αχιλλέα όσο περισσότερο ερχόταν σε επαφή με τους κοινωνικούς αγώνες στα νεανικά και φοιτητικά του χρόνια, αποτέλεσαν ένα συμπαγές ηθικό αντιστάθμισμα απέναντι στη ζωή του τυχοδιώκτη έκφυλου Κυρ Παντελή που με τα λόγια του συγγραφέα, με την υποστήριξη των πολιτικάντιδων και των παρατρεχάμενων των κυβερνήσεων, ύμνησε στην Ελλάδα όλες τις βλαχομπαρόκ αξίες του νεοπλουτισμού».
Και έκλεισε, σημειώνοντας: «Επιτρέψτε μου μαζί με τις ευχές για το καλοτάξιδο του βιβλίου να τελειώσω βάζοντας άνω τελεία στα παραπάνω, (όπως αναλύει ο συγγραφέας την “Άρνηση” του Σεφέρη πριν τη λέξη “λάθος”) και βγάζοντας τη συνέχεια φωτιά από τις λέξεις, να νοηματοδοτήσει με σύγχρονούς όρους την εμβληματική πια φράση “και αλλάξαμε ζωή”… Καλή αντάμωση λοιπόν στους ανειρήνευτους ταξικούς αγώνες και της δικής μας εποχής».
