3 χρόνια συμπληρώνονται από το πολύνεκρο σιδηροδρομικό έγκλημα στα Τέμπη που ανέδειξε με τον πιο τραγικό τρόπο τις χρόνιες παθογένειες του σιδηροδρομικού δικτύου, τα ελλείμματα σε υποδομές και συστήματα ασφαλείας λόγω ιδιωτικοποιήσεων, καθώς και τις ευθύνες που σχετίζονται με τη λειτουργία και την εποπτεία των δημόσιων μεταφορών.
Παράλληλα, το 2025 καταγράφεται η μεγαλύτερη αύξηση των εργατικών δολοφονιών και ατυχημάτων για τουλάχιστον 2 δεκαετίες σε διάφορους κλάδους, με 201 θανάτους και 332 ατυχήματα, από τη βιομηχανία και τις κατασκευές μέχρι τη διανομή και τις υπηρεσίες! Εργαζόμενοι χάνουν τη ζωή τους ή τραυματίζονται σοβαρά εν ώρα εργασίας, λόγω μη τήρησης των κανόνων υγιεινής και ασφάλειας με κατάλληλη εποπτεία, μη παροχής Μέσων
Ατομικής Προστασίας (ΜΑΠ) από τους εργοδότες, εντατικοποίησης της εργασίας με το 13ωρο και την κατάργηση αργιών. Και όλα αυτά φυσικά κάτω από συνθήκες εργοδοτικής τρομοκρατίας, κάτω από τον εκβιασμό της απόλυσης και της ποινικοποίησης οποιασδήποτε συνδικαλιστικής δράσης. Το πρόσφατο έγκλημα στο εργοστάσιο Βιολάντα στα Τρίκαλα όπου 5 εργάτριες δολοφονήθηκαν, η Αγάπη Μπουνόβα, η Αναστασία Νάσιου, η Βασιλική Σκαμπαρδώνη, η Έλενα Κατσαρού και η Βούλα Μπουκοβάλα, έρχεται να προστεθεί στη μακρά λίστα των εργατικών δολοφονιών. Μονάχα στην Αθήνα το τελευταίο 6μηνο, δεν ξεχνάμε τον θάνατο του 25χρονου Παλαστίνιου εργάτη στο εργοτάξιο του Ελληνικού και τον σοβαρό τραυματισμό Αιγύπτιου εργαζόμενου μία βδομάδα μετά, τον 50χρονο αρχιτεχνίτη στο αμαξοστάσιο του ΗΣΑΠ στον Πειραιά, την 65χρονη εργαζόμενη στην καθαριότητα του Δήμου στον Άλιμο και τον 44χρονο συντηρητή ανελκυστήρων στον “ΑΒ Βασιλόπουλο”
στα Ιλίσια.
Εμείς ως Πρωτοβουλία αγώνα εντοπίζουμε ένα κοινό σημείο ανάμεσα στα Τέμπη, την Βιολάντα και τα καθημερινά εργατικά ατυχήματα. Η αιτία όλων αυτών των θανάτων είναι η διαρκώς ζητούμενη αύξηση της κερδοφορίας. Είτε μιλάμε για κάποιον εργοδότη που δεν ασφαλίζει τον εργαζόμενο που απασχολεί για delivery, είτε μιλάμε για δήμους που χρωστάνε τα ΜΑΠ στους εργαζόμενους της καθαριότητας, είτε για εργοστασιάρχες που αγνοούν τα
μέτρα ασφάλειας και αδιαφορούν για την τήρηση των κανόνων πρόληψης ατυχημάτων. Είτε για μεγαλοεργολάβους στο Ελληνικό, που αναγκάζουν μετανάστες να δουλεύουν σε εξαντλητικές συνθήκες, είτε ακόμα και για το ίδιο το κράτος που διαχρονικά υπονομεύει τις δημόσιες παροχές όπως οι συγκοινωνίες μέχρι να τις ξεπουλήσει σε κάποια πολυεθνική που αδιαφορεί για την ασφάλεια των επιβατών. Σ΄όλα τα παραπάνω βλέπουμε έναν κοινό παρονομαστή. Μας παρέχουν τα ελάχιστα ώστε να κερδίσουν τα μέγιστα!
Μετά τις περσινές πρωτοφανείς μαζικές απεργιακές συγκεντρώσεις, είδαμε έστω και για λίγο ο φόβος να αλλάζει πλευρά. Είδαμε πως όταν στεκόμαστε ο ένας δίπλα στην άλλη μπορούμε να πάρουμε πίσω το οξυγόνο που μας έχουν κλέψει. Ξέρουμε ότι δικαιοσύνη για τους νεκρούς μας δεν θα βρούμε σε καμία δικαστική αίθουσα και με κανένα αυτόκλητο προστάτη. Μόνο με τους συλλογικούς μας αγώνες μπορούμε να επιβάλλουμε το δίκιο μας σε κάθε πτυχή της ζωής μας: από την εργασία μας μέχρι την γειτονιά μας, ενάντια στις ‘’νόμιμες’’ αδικίες και στις δολοφονικές πολιτικές τους. Δυστυχώς φέτος είμαστε ακόμη λιγότεροι. Δυστυχώς κανένας υπαίτιος δεν έχει δικαστεί και κανένα μέτρο δεν έχει παρθεί προς την κατεύθυνση της ασφάλειάς μας στο μέλλον. Με όπλο μας την αλληλεγγύη θα αποδώσουμε δικαιοσύνη μέσα από τους αγώνες μας. Και φέτος, στις 28/2, να αδειάσουν
οι χώροι της καθημερινής μας εκμετάλλευσης, να γεμίσουν οι δρόμοι της συλλογικής διεκδίκησης και αξιοπρέπειας. Για να πάρουμε πίσω όσα μας ανήκουν, για να μην πεθαίνουμε δουλεύοντας.”
κάλεσμά για απεργιακή προσυγκέντρωση στην πλ. Μαρτάκη (Δεληολάνη) στο Βύρωνα στις 11.00 και πορεία στο Σύνταγμα για τα Τέμπη.
> Συντροφικά,
> Πρωτοβουλία αγώνα ανατολικών συνοικιών
