Άννα Δημάκη – Φιλόλογος
Είμαι σίγουρη πως, μόλις διαβάσατε αυτόν τον τίτλο, όσοι κάνατε τον κόπο να τον διαβάσετε, ξαναγυρίσατε να δείτε αν τον διαβάσατε σωστά! Μάλλον θα νομίσατε ότι έγινε κάποιο λάθος και ο δαίμων του τυπογραφείου αντί για «Μυστικός Δείπνος» τύπωσε κάτι που ηχεί παρόμοια… Τι και αν σημαίνει το εντελώς αντίθετο; Καμιά φορά δεν θέλουμε να δεχτούμε την αρνητική εκδοχή των πραγμάτων, εμείς που έχουμε την πολυτέλεια να μην κοιμόμαστε νηστικοί…
Από τη στιγμή που η οικονομική κατάσταση στη χώρα μας έπιασε πάτο, όλο και περισσότεροι, άστεγοι και μη, συμπολίτες μας κοιμούνται νηστικοί. Στρατοπεδεύουν έξω από ασφαλή πόστα ή τουλάχιστον έτσι νομίζουν, κάπου που ο αέρας κόβει την ορμή του τον βαρύ χειμώνα ή η ζέστη χάνει την κάψα της όταν είναι καλοκαίρι…
…και κάπως έτσι, το πρόβλημα γίνεται και δικό μας! Ή μάλλον, θα έπρεπε να γίνεται και δικό μας! Γίνεται, όμως;
Κάποιοι από μας θλίβονται και τους χαλάει η μέρα, κάποιοι σπεύδουν να βάλουν το χέρι στην τσέπη να δώσουν μερικά ψιλά… (στην εποχή των ηλεκτρονικών συναλλαγών, ακόμα και αυτό είναι δύσκολο…). Κάποιων προσβάλλεται η αισθητική και αναρωτιούνται τι δουλειά έχουν αυτές οι ξεχασμένες σκιές έξω από τα σούπερ μάρκετ, έξω από εκεί που θα κουβαλήσουν τα καλούδια που αγοράζουν στα σπίτια τους… Κάποιοι άλλοι καλούν τον δήμο, τον πιο κοντινό φορέα στον πολίτη… μεγάλη απογοήτευση και αυτό! Σχεδόν ποτέ δεν είναι δυνατόν να κάνει κάτι, όχι γιατί δεν θέλουν ή δεν μπορούν οι υπάλληλοι αλλά γιατί δεν υπάρχει κανένας να πείσει τον άστεγο να κοιμηθεί στα δημοτικά υπνωτήρια… Αναρωτιέμαι γιατί δεν θέλουν να πάνε οι άνθρωποι, αλλά δεν βαριέσαι, αυτό υπάρχει για όσους δεν έχουν σπίτι… πού να κάτσουμε να φτιάχνουμε τις ιδανικές συνθήκες, αφού αύριο πάλι στον δρόμο θα βρίσκονται! Τι σήμερα, τι αύριο, τι τώρα…
Και έτσι, ο Μυστικός Δείπνος, το τραπέζι της προδοσίας, επιβεβαιώνει τη φήμη του, και μάλιστα χωρίς το φαγητό! Κάθε μπουκιά που δεν τρώει ο συνάνθρωπός μας, όπου και αν βρίσκεται, σε όποιο μήκος και πλάτος της Γης, είναι προδοσία στην ανθρωπιά μας! Κάθε ψίχουλο που θα μπορούσε να σώσει την αξιοπρέπεια ενός από μας και δεν παρέχεται, είναι γροθιά στο στομάχι… Και κάθε προσευχή μας που δεν περιλαμβάνει και τον πλησίον, καταντά προσέγγιση της προδοτικής πλευράς του Ιούδα…
Ελπίζω να έρθει η στιγμή που όλοι οι άνθρωποι του πλανήτη θα κοιμούνται χορτασμένοι!
