του Γιώργου Βούλγαρη – Ηθοποιού, θεατρικού συγγραφέα
Το Πάσχα δεν έρχεται απλώς σαν γιορτή∙ έρχεται σαν ρήγμα μέσα στον χρόνο. Σαν μια σιωπηλή κραυγή που σκίζει το σκοτάδι και ψιθυρίζει ότι τίποτα δεν τελειώνει εκεί που νομίζουμε.
Είναι η στιγμή που η νύχτα βαραίνει περισσότερο από ποτέ – λίγο πριν λυγίσει. Η στιγμή που η ανθρώπινη ψυχή στέκεται απέναντι στον πόνο της, γυμνή, χωρίς άμυνες, χωρίς ψευδαισθήσεις. Η θυσία δεν είναι μια μακρινή ιστορία• είναι κάθε πληγή που δεν έκλεισε, κάθε απώλεια που μας σημάδεψε, κάθε φόβος που μάθαμε να κουβαλάμε σιωπηλά.
Και ύστερα… έρχεται το φως.
Όχι εκκωφαντικά, όχι θριαμβευτικά στην αρχή – αλλά σαν μια σπίθα που επιμένει. Σαν μια ανάσα μέσα στις στάχτες. Η Ανάσταση δεν είναι απλώς ένα θαύμα• είναι μια υπόσχεση. Ότι, ό,τι έσπασε μπορεί να ξαναενωθεί. Ότι, ό,τι χάθηκε μπορεί να ξαναγεννηθεί. Ότι ακόμη και μέσα στο βαθύτερο σκοτάδι, υπάρχει ένας παλμός που αρνείται να σβήσει.
Σε αυτά τα δύσκολα χρόνια – Τα χρόνια της χειρότερης κυβέρνησης της μεταπολίτευσης, το Καθεστώς του Κυριάκου Μητσοτάκη τα χρόνια φτώχειας, πολέμου, ανασφάλειας και απογοήτευσης – που πολλοί νιώθουμε πως χάσαμε ένα κομμάτι του εαυτού μας, εύχομαι αυτό το φως να γίνει κάτι περισσότερο από σύμβολο. Να γίνει επιστροφή. Να γίνει μνήμη του ποιοι ήμασταν πριν κουραστούμε, πριν φοβηθούμε, πριν συμβιβαστούμε.
Το Πάσχα είναι η υπενθύμιση πως η ζωή δεν μετριέται μόνο στις χαρές, αλλά και στις πληγές που άντεξαν να γίνουν φως. Είναι η στιγμή που ο άνθρωπος καλείται να συγχωρήσει – όχι γιατί είναι εύκολο, αλλά γιατί είναι λυτρωτικό. Να αγαπήσει – όχι γιατί δεν φοβάται, αλλά γιατί επιλέγει να υπερβεί τον φόβο.
Και ίσως, εκεί, μέσα σε ένα κερί που τρεμοπαίζει στη νύχτα, να κρύβεται όλη η αλήθεια:
πως το φως δεν έρχεται για να διώξει απλώς το σκοτάδι – έρχεται για να μας θυμίσει ότι, ακόμη και χαμένοι, δεν πάψαμε ποτέ να το κουβαλάμε μέσα μας.
Καλό ευλογημένο πέρασμα (Πάσχα)
και Καλή Ανάσταση!
ΥΓΕΙΑ και ΕΙΡΗΝΗ επιτέλους!
