ΔΟΝ ΚΑΜΙΛΛΟ: Μια «ροκ» παράσταση καυστικής πολιτικής σάτιρας

ΔΟΝ ΚΑΜΙΛΛΟ: Μια «ροκ» παράσταση καυστικής πολιτικής σάτιρας,  των Γιώργου Βούλγαρη και Γιάννη Μακρυνόρη

Συνέντευξη: Μαρία Βλαδιμήροβιτς, Σωτήρης Παπαμιχαήλ

Με αφορμή την παράσταση «Δον Καμίλο», η οποία πρόκειται να ανέβει στον Βύρωνα στις 11/03, συναντήσαμε τον ηθοποιό – σκηνοθέτη Γιώργο Βούλγαρη και τον κινηματογραφιστή – σκηνοθέτη Γιάννη Μακρυνόρη και κουβεντιάσαμε μαζί τους για τη δική τους διασκευή και σκηνοθετική προσέγγιση του κλασικού έργου του Σ. Πατατζή. 

Και οι δυο τους, χαμογελαστοί και καλοσυνάτοι, απάντησαν στις ερωτήσεις μας με διάθεση και χιούμορ. Αυτό, ωστόσο, που μας έφτιαξε πραγματικά τη διάθεση, είναι πως η ζεστασιά και το μεράκι με το οποίο αγκαλιάζουν κάθε καλλιτεχνική τους δημιουργία, είναι πηγαία  και αυθεντική έκφραση του χαρακτήρα τους

Δ&Π: Γιατί Δον Καμίλλο;

Γ.Β–Γ.Μ.: Είναι ένα κλασικό έργο, το οποίο ελληνοποιήθηκε από τον Σωτήρη Πατατζή για τον Μίμη Φωτόπουλο. Θεωρούμε ότι οι καταστάσεις τις οποίες περιγράφει το έργο, αν και αφορούν συνθήκες πενήντα τουλάχιστον χρόνων πριν,  παραμένουν εξαιρετικά επίκαιρες  και δημιουργούν έντονες αναφορές στο σήμερα. Ένα παράδειγμα είναι η σχέση Εκκλησίας και πολιτικής. Πάνω σε αυτόν τον καμβά, λοιπόν, στηριχτήκαμε και του «αλλάξαμε τα φώτα». Δημιουργήσαμε τη δική μας διασκευή. Διατηρήσαμε την εποχή, η οποία είναι ουσιαστικά αδιευκρίνιστη,  αλλά με πολλά ρετρό στοιχεία και το κάναμε λίγο πιο σύγχρονο.

Δ&Π: Εκτός από τη διασκευή στο σενάριο, βλέπουμε ότι έχετε προχωρήσει και σε μια σειρά από άλλες σκηνοθετικές καινοτομίες. Σωστά;

Γ.Β–Γ.Μ.: Η διασκευή αυτή είναι έντονα επηρεασμένη από τις αισθητικές και καλλιτεχνικές μας καταβολές, οι οποίες απορρέουν από τον ελληνικό κινηματογράφο. Κι αυτό που προέκυψε ως αποτέλεσμα είναι μια παράσταση πολύ γρήγορη, πολύ κινηματογραφική, πολύ ευχάριστη. Μπαίνεις, το βλέπεις, γελάς, φεύγεις! Ένα ακόμα μεγάλο μας εύρημα είναι το εξής: Στο κλασικό έργο ο Χριστός παρεμβαίνει ως φωνή. Εμείς τον οπτικοποιήσαμε. Υπάρχει πάνω στη σκηνή και τον βλέπουν μόνο ο Δον Καμίλο και οι θεατές. Είναι ένας άνθρωπος ο οποίος κινείται ανάμεσα στους ηθοποιούς. Δεν θέλαμε να τον κάνουμε θεάνθρωπο. Θέλαμε να λειτουργεί ως συνέχεια του Δον Καμίλο, ως η συνείδησή του.  Παρ’ όλα αυτά έχουν μια ιδιαίτερα ανθρώπινη σχέση

Δ&Π: Στο Ιταλικό έργο, του Τζοβανίνο Γκουαρέσκι,  πεθαίνει η δασκάλα, η οποία εκτός από γκρινιάρα είναι και βασιλόφρων. Ζητάει λοιπόν να θαφτεί με τη σημαία του βασιλιά. Οι χριστιανοδημοκράτες λένε όχι και ο Πεπόνε, ο οποίος έχει εκλεγεί πια δήμαρχος, αν και κομμουνιστής, λέει ναι, παρά το ότι υπήρχε σκληρή πολιτική αντιπαράθεση μεταξύ τους. Επίσης,  στο Ιταλικό έργο τα όπλα παίζουν σημαντικό ρόλο. Στην ελληνική εκδοχή, λόγω του εμφυλίου, τα όπλα έχουν αφαιρεθεί. Σωστά;

Γ.Β–Γ.Μ.: Εμείς έχουμε κρατήσει τη γραμμή του Πατατζή. Έχουν αφαιρεθεί δηλαδή τα όπλα. Είναι πολύ πιο ειρηνικό, πιο βατό και πιο γλυκά δοσμένο. Διατηρήσαμε την ουσιαστική αντιπαράθεση της αριστερής παράταξης με τη δεξιά και τον τρόπο με τον οποίο μπορεί να παρέμβει η Εκκλησία. Χωρίς ωστόσο να θίγουμε τόσο έντονα την Εκκλησία. Δώσαμε έμφαση στο ανθρώπινο κομμάτι που έχει να κάνει με τον παππά, τη σχέση του με τη συνείδησή του καθώς και με τους άλλους γύρω του. Είναι το πιόνι που μια τον κινεί η μια παράταξη, μια η άλλη, και προσπαθεί – λόγω του χαρακτήρα του- να τα έχει καλά με όλους.  Κάτι το οποίο βέβαια δεν γίνεται.

Δ&Π: Πείτε μας λίγα λόγια και για τη μουσική της παράστασης.

Γ.Β–Γ.Μ.: Σε ότι αφορά τη μουσική, ήρθαμε σε επαφή με τον Μίμη Πλέσσα προκειμένου να προσαρμόσουμε το πρωτότυπο μουσικό θέμα της παράστασης.  Μας έδωσε το οκ και η προσαρμογή έγινε τόσο καίρια που ήταν σα να έχει γραφτεί μουσική από τον ίδιο για αυτή την παράσταση.

Δ&Π: Πως βλέπετε το ρόλο του θεάτρου στην κοινωνία σήμερα;

Γ.Β–Γ.Μ.: Το θέατρο «γεννήθηκε» για να ψυχαγωγεί και αφετέρου να διασκεδάζει. Εκ των πραγμάτων όμως, όλη αυτή η διαδικασία, έχει αποδέκτη τον κόσμο. Αν «αποκλείσουμε» τον κόσμο, τότε δεν κάνουμε θέατρο.  Θέλουμε στις παραστάσεις μας να έρχεται ο κόσμος, να περνάει καλά, να πάρει αυτά που είναι να πάρει, χωρίς να του κουνάμε το δάχτυλο.  Το θέατρο πέρα από τέχνη, είναι έκφραση, είναι ελευθερία. Άποψή μας είναι ότι το θέατρο πρέπει να απευθύνεται σε όλο τον κόσμο και όχι σε λίγους και εκλεκτούς.

Δ&Π: Πιστεύετε ότι ο κόσμος που έρχεται να δει την παράσταση, θα το εισπράξει αυτό;

Γ.Β–Γ.Μ.: Είμαστε σίγουροι πως ναι!  Η παράσταση είχε ανέβει πέρσι στο θέατρο Μελίνα Μερκούρη, στη Γλυφάδα, με μεγάλη επιτυχία. Αυτό που εισπράξαμε τόσο από τον κόσμο που αγκάλιασε την παράσταση,  αλλά και ανθρώπους του χώρου, ηθοποιούς, σκηνοθέτες κλπ  ήταν ακριβώς το ίδιο: Άρεσε πολύ!

Γ.Μ.: Βοήθησε πολύ, επίσης, αυτό που αναφέραμε και νωρίτερα,  το ό,τι έχουμε κρατήσει ένα διαολεμένο ρυθμό. Μπαίνεις και δεν παίρνεις ανάσα για μιάμιση ώρα. Τελειώνει  η παράσταση και λες αυτό ήταν; Θέλω κι άλλο. Ο ρυθμός είναι για εμάς το Α και το Ω σε μια παράσταση. Να έχει ρυθμό, να τρέχει, να μην κάνει κοιλιά.

Δ&Π: Σα να λέμε, είστε «Ροκ».

Γ.Μ.–Γ.Β.: Ακριβώς!

Δ&Π:  Με ποιον είστε τελικά; Με τον Δον Καμίλλο ή με τον Πεπόνε;

Γ.Β.–Γ.Μ.:  (Γελώντας) Όπως τον παρουσιάζουμε εμείς στο έργο, με τον Δον Καμίλλο!

Δ&Π: Είναι δευτερεύων ο ρόλος του Πεπόνε;

Γ.Β.–Γ.Μ.:  Στη δική μας διασκευή είναι σημαντικός ρόλος. Ο Καμίλλο είναι όντως ο πρώτος ρόλος γύρω από τον οποίο κινούνται όλα, ωστόσο έχουμε στήσει την παράσταση με τέτοιο τρόπο ώστε ο κάθε ρόλος να έχει κάτι το απόλυτα διακριτό και αντιπροσωπευτικό.

Γ.Β.: Εμένα, προσωπικά, με αντιπροσωπεύει ο Πεπόνε και πολιτικά. Θα ήθελα δηλαδή ένα κόμμα της Αριστεράς πιο ανθρώπινο, πιο άμεσο, λιγότερο οικονομίστικο, πιο αυθόρμητο. Ο Πεπόνε το αντιπροσωπεύει αυτό.

Δ&Π: Το σενάριο του έρωτα παίζει;

Γ.Β.–Γ.Μ.: Βέβαια και υπάρχει! Στην παράσταση, ο έρωτας παρουσιάζεται και με χιουμοριστικό αλλά και με παραδοσιακό τρόπο. Η ανιψιά του Δον Καμίλο ερωτεύεται τον γιο του Πεπόνε. Και οι δύο αντιπροσωπεύουν για εμάς τη νέα γενιά σήμερα, όπου τα πολιτικά δεν πρέπει να μας διαχωρίζουν. Τελικά, παρά τα εμπόδια, κερδίζει ο έρωτάς τους.

Δ&Π: Ας μιλήσουμε λίγο και για το Βύρωνα. Από το χρόνο που περάσατε στην πόλη μας για την προετοιμασία της παράστασης, τι είναι αυτό που σας άρεσε πιο πολύ;

Γ.Β.–Γ.Μ.: Μας άρεσε ο Βύρωνας γιατί αισθάνεσαι σαν να βρίσκεσαι σε ένα μικρό χωριό. Και αναφερόμαστε σε όλα αυτά τα καλά που μπορεί να έχει ένα χωριό. Την ανθρώπινη επικοινωνία, την όμορφη καθημερινότητα, τα μαγαζιά που βρίσκονται συγκεντρωμένα σε ένα κεντρικό σημείο, οι αποστάσεις δεν είναι μεγάλες, υπάρχει αυτή η αίσθηση της γειτονιάς, όπου μπορείς να βγεις και να καλημερίσεις κάποιον, να μιλήσεις κλπ. Δεν υπάρχει δηλαδή το απρόσωπο της πόλης.

Δ&Π:  Και κάτι που δεν σας άρεσε;

Γ.Β.–Γ.Μ.:  Αυτό που δεν μας άρεσε είναι η άναρχη ρυμοτομία.

Δ&Π: Κάποια πρόταση; 

Γ.Β.–Γ.Μ.: Το θέατρο στο οποίο θα φιλοξενηθεί η παράστασή μας, ο δημοτικός κινηματογράφος «Νέα Ελβετία», είναι ένας υπέροχος χώρος. Αν επενδυθούν χρήματα για την ανακαίνισή του, διατηρώντας παράλληλα το χαρακτήρα του, μπορεί να γίνει μια σημαντική offBroadway σκηνή. Εκτός Αθήνας δηλαδή, αλλά ταυτόχρονα κοντά στο κέντρο.  Θα μπορούσε έτσι να προσελκύσει και επαγγελματικές παραστάσεις.

Δ&Π: Κλείνοντας αυτή τη συνέντευξη κι επιστρέφοντας στο έργο, τελικά ο έρωτας είναι ο νικητής ή η πολιτική;

Γ.Β.–Γ.Μ.:  Στη γενικότητα του έργου, νικητής είναι η φιλία. Οι ανθρώπινες σχέσεις.

Συντελεστές Παράσταστης

Σκηνοθεσία-Διασκευή: Γιώργος Βούλγαρης – Γιάννης Μακρυνόρης Μουσική: Μίμης Πλέσσας Σκηνικά: Ορφέας & Φάνης Γρίβας Κοστούμια: Νίκη Σαμίου, Τζίνα Ζαφείρη Σχεδιασμός φωτισμών: Παναγιώτης Γιατρός Ήχος: Γιάννης Μακρυνόρης

Βοηθός Σκηνοθέτη: Τζίνα Ζαφείρη Σχεδιασμός Αφίσας – Bίντεο: Γιάννης Μακρυνόρης Φωτογραφίες: Ορφέας Κολιόπουλος Οργάνωση Παραγωγής: Πολιτιστικός Σύλλογος Γλυφάδας «Ο Προφήτης Ηλίας» Πρωταγωνιστούν: Σπύρος Σιλιβίστρας, Τάσος Σκουτέρης, Φωτεινή Σιούτη, Σωτήρης Παναγιώτου, Νίκη Σαμίου, Γιάννης Μανιάς, Ανθή Βαρουξή, Ειρήνη Γρύλλη, Χαρά Τσίγκαλου, Στέφανος Δούκα

Info: H θεατρική παράσταση «Δον Καμίλο», θα ανέβει στο Δημοτικό Κινηματογράφο «Νέα Ελβετία» (Ν. Ελβετίας 34 & Σεβαστείας) την Τετάρτη 11/03, ώρα 20.00 – Θεού θέλοντος και κορωνοϊού επιτρέποντος… Η είσοδος είναι ελεύθερη. Κοινωνική προσφορά: Κατά τη διάρκεια της παράστασης θα συγκεντρωθούν τρόφιμα μακράς διάρκειας για την ενίσχυση του Δικτύου Αλληλεγγύης.

Είτε ο Θεός ήθελε, είτε όχι, δυστυχώς ο κορονοϊός οδήγησε σε αναβολή την παράσταση. Θα περιμένουμε!!!